Άκουσα την πόρτα να κλείνει πίσω μου τόσο απόλυτα, που ένα μειδίαμα σχηματίστηκε αχνά στο πρόσωπό μου. Φυσικά η πόρτα είχε κλείσει, όπως έκανε τόσα χρόνια τώρα μέσα στην καθημερινότητα του δικού της κόσμου. Χωρίς συναίσθημα και χωρίς κάτι να έχει αλλάξει στον χτύπο που έκανε η κλειδαριά, καθώς έμπαινε βίαια στην θέση της κι ούτε μπορούμε να χαρακτηρίσουμε όλα αυτά τα χρόνια, που η πόρτα έκανε την δουλειά για την οποία έχει κατασκευαστεί, καταραμένα ή μαύρα ή μ' οποιονδήποτε χαρακτηρισμό, που θα διέγραφε μονοκοντηλιά μια ολόκληρη χρήσιμη ζωή για εμάς, δήθεν καταδικασμένη στην αχρηστεία.
Γιατί η πόρτα είναι κάτι διαφορετικό από εμάς κι η απόπειρα να την εξανθρωπίσουμε αβίαστα, άτοπη. Ίσως όχι από 'κείνους εκεί, που μας κοιτάνε άβουλα αλλά από εμάς στα σίγουρα. Το βλέπω στα μάτια μας και στις κινήσεις των δαχτύλων μας σα βρισκόμαστε στα σκοτάδια, που σαλπίζουν τις νότες του επικείμενου χειμώνα.
Τα βήματά μου διαδέχονταν το ένα το άλλο σαν να μιμούνταν τις χορδές της κιθάρας του νέγρου μπλουζίστα, που μοιάζουν έτοιμες να σπάσουν από το βαρύ παίξιμο του και σαν με κάποιο ξόρκι η μελωδία να μεταφέρει τον καπνό των τσιγάρων μέσα στα πνευμόνια σου, γεμίζοντάς σε με μια μελαγχολική θαλερότητα. Κρέμασα το παλτό μου στην κρεμάστρα με ανάλογες μουσικές κινήσεις και σε λίγες στιγμές βρισκόμουνα δίπλα σου στο μεταίχμιο μεταξύ ξύπνιου και ύπνου με τα μάτια μου να φωτίζονται αμυδρά από το αμυδρού φωτισμού που τρύπωνε στο δωμάτιο - όπως τρυπώνει η γάτα σε μέρη σκιερά για να κοιμηθεί - αμάλγαμα του φωτός των γύρω κολώνων φωτισμού κι εκείνου της αντανάκλασης των φωτών της πόλης στο συννεφένιο σκέπαστρο, που την έκρυβε απ' το διάστημα πυχτό κι ανυποχώρητο.
Αν ο χρόνος είναι ένα βίωμα, αντιληπτός απ' τους περιορισμούς της διπλής έλικας του δεσοξυριβονουκλεϊκού οξέος μου κι ο χώρος η σκιά των αισθήσεών μου, από το φως μιας Πραγματικότητας που με τυφλώνει, τότε κάθε φορά που κοιμάμαι κι έχω την αίσθηση πως ο χρόνος περνάει πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με την αντίληψη του ιδίου χρονικού διαστήματος σε κατάσταση ξύπνιου, τότε αλίμονο μπορώ να σκεφτώ μακάρια, πως θα σε δω ξανά σε λίγο. Ενδεχομένως, πιο κυριολεκτικά απ' όσο αφήνεται να εννοηθεί.
Γιατί η πόρτα είναι κάτι διαφορετικό από εμάς κι η απόπειρα να την εξανθρωπίσουμε αβίαστα, άτοπη. Ίσως όχι από 'κείνους εκεί, που μας κοιτάνε άβουλα αλλά από εμάς στα σίγουρα. Το βλέπω στα μάτια μας και στις κινήσεις των δαχτύλων μας σα βρισκόμαστε στα σκοτάδια, που σαλπίζουν τις νότες του επικείμενου χειμώνα.
Τα βήματά μου διαδέχονταν το ένα το άλλο σαν να μιμούνταν τις χορδές της κιθάρας του νέγρου μπλουζίστα, που μοιάζουν έτοιμες να σπάσουν από το βαρύ παίξιμο του και σαν με κάποιο ξόρκι η μελωδία να μεταφέρει τον καπνό των τσιγάρων μέσα στα πνευμόνια σου, γεμίζοντάς σε με μια μελαγχολική θαλερότητα. Κρέμασα το παλτό μου στην κρεμάστρα με ανάλογες μουσικές κινήσεις και σε λίγες στιγμές βρισκόμουνα δίπλα σου στο μεταίχμιο μεταξύ ξύπνιου και ύπνου με τα μάτια μου να φωτίζονται αμυδρά από το αμυδρού φωτισμού που τρύπωνε στο δωμάτιο - όπως τρυπώνει η γάτα σε μέρη σκιερά για να κοιμηθεί - αμάλγαμα του φωτός των γύρω κολώνων φωτισμού κι εκείνου της αντανάκλασης των φωτών της πόλης στο συννεφένιο σκέπαστρο, που την έκρυβε απ' το διάστημα πυχτό κι ανυποχώρητο.
Αν ο χρόνος είναι ένα βίωμα, αντιληπτός απ' τους περιορισμούς της διπλής έλικας του δεσοξυριβονουκλεϊκού οξέος μου κι ο χώρος η σκιά των αισθήσεών μου, από το φως μιας Πραγματικότητας που με τυφλώνει, τότε κάθε φορά που κοιμάμαι κι έχω την αίσθηση πως ο χρόνος περνάει πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με την αντίληψη του ιδίου χρονικού διαστήματος σε κατάσταση ξύπνιου, τότε αλίμονο μπορώ να σκεφτώ μακάρια, πως θα σε δω ξανά σε λίγο. Ενδεχομένως, πιο κυριολεκτικά απ' όσο αφήνεται να εννοηθεί.
1 σχόλια:
"Αν ο χρόνος είναι ένα βίωμα, αντιληπτός απ' τους περιορισμούς ... κι ο χώρος η σκιά των αισθήσεών μου, από το φως μιας Πραγματικότητας που με τυφλώνει, τότε κάθε φορά που κοιμάμαι κι ο χρόνος περνάει πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με την αντίληψη του ιδίου χρονικού διαστήματος σε κατάσταση ξύπνιου, τότε αλίμονο μπορώ να σκεφτώ μακάρια, πως θα σε δω ξανά σε λίγο."
Δύσκολα τα λόγια (μου) τελευταία..
Ανάρτηση Σχολίου